In maart is het tijd om onze zitmaaier van stal te halen! Wat een vertrouwd geluid na al die wintermaanden. Helaas eindigt het geronk vrijwel direct met een enorme klap. Vastgelopen op een kei; met dank natuurlijk aan het gewroet van de enthousiaste wilde zwijnen. De maaier rijdt nog, maar daar is ook alles mee gezegd; in maaistand maakt ie zo’n enorm schrapend metaalachtig geluid dat we beseffen dat reparatie de enige optie is. En zo komt het dat we lijdzaam moeten toezien hoe onze steun en toeverlaat wordt afgevoerd op een aanhanger precies in de meest intense groeiperiode van het jaar! Het betekent piano, piano alles maaien met de handmaaier (en dat dus twee keer per week!). Wij hoeven in elk geval niet naar de sportschool voor een work-out en we komen zeker aan 10.000 stappen. Gelukkig hebben we nu wel de tractor die uitkomst biedt bij het maaien van de wandelpaden in de grote velden.

In de nacht van 16 op 17 april krijgen we in de Bormida Vallei met een enorme hoosbui te maken die enkele uren aanhoudt. Het gevolg is dat de rivieren in de omliggende dorpen buiten hun oevers treden en dat onze riviertjes ineens 4x zo hoog en 4x zo breed zijn. Natuurlijk horen we in de nacht wel dat het hard regent, maar we hebben werkelijk geen idee van de hoeveelheid en de ernst. Gelukkig is er op Pian del Nasso niets aan de hand behalve dat we ineens kolkende rivieren hebben, maar vb. Piana Crixia, Dego en Cairo Montenotte zijn afgesloten door ondergelopen wegen, tunnels, omgevallen bomen.

Bij een valwind zo’n twee jaar geleden is een van onze favoriete bomen omgevallen. Het is hele grote boom die op wonderbaarlijke wijze de val heeft overleefd en zijn leven liggend voortzet, maar wel over de rivier heen. Dat is natuurlijk niet echt handig, omdat bij extreme regenval de kans bestaat dat er rommel uit de rivier achter blijft hangen met de kans op overstromingen. We moeten de boom dus in feite weghalen. Maar dat hebben we nog niet over ons hart kunnen verkrijgen. Met de enorme regenval van afgelopen donderdag realiseren we dat we er waarschijnlijk niet aan ontkomen, want als het water weer een beetje gezakt is, zien we dat er zich een enorm muur van hout gevormd heeft tegen de stam van de boom. Dankzij vriend Leo en wederom onze tractor lukt het Sander om in een aantal dagen al het hout uit de rivier te vissen, zodat bij een volgende regenhoos er in elk geval geen overstroming ontstaat.

Iedereen die op Pian del Nasso is geweest, weet dat hier weinig verkeer langskomt. In de winter en de voorseizoenen is dat helemaal sporadisch. Het kan gerust urenlang duren voordat er weer iets gemotoriseerd langsrijdt. Tel daarbij op het fenomeen zeldzame vuursalamander plus de zelden zichtbare smaragdhagedis en dan vragen we ons toch serieus af “hoe dan?!” als we een aantal keer in de ochtend een platgereden vuursalamander en smaragdhagedis op de weg aantreffen! Wie het weet mag het zeggen! In onderstaande situatie hebben we dan weer weinig fantasie nodig om het ons wel te kunnen voorstellen (de naaktslak heeft het overigens overleefd, omdat we hem natuurlijk veilig naar de overkant hebben gebracht).