Blog

Blog2022-10-23T10:07:02+01:00

December 2022

Begin december valt er een dik pak sneeuw. Het geeft die toch al unieke stilte hier iets magisch: we bevinden ons in een waar winter wonderland. Het is koud, dat wel, vannacht was het -8. Maar met de thermostaat op een best aardige 17 graden en met de houtkachel aan hebben we het toch aangenaam warm. Het geknetter van het vuur en het uitzicht op die prachtige witte wereld maakt dat we ons helemaal in kerstsfeer bevinden.

Het blijkt een traditie, in elk geval in onze vallei, dat in de voorloop naar Kerst buren elkaar cadeautjes brengen. Inmiddels hebben we hier een hele stapel cadeautjes liggen (ook uit Holland) die we Kerstavond gaan openmaken.

We gaan natuurlijk zelf ook op pad om cadeautjes te kopen en rond te brengen. Zo staan we deze week in een bloemenwinkel in Cairo Montenotte. Het staat er tjokvol kerststukken en -planten. Bewegen is feitelijk onmogelijk zonder iets om te stoten of ergens op te gaan staan. Achter ons verschijnt een wachtrij tot buiten aan toe. Wij hebben geluk met maar een klant voor ons. De eigenaresse laat zich – als een ware Italiaanse – niet van haar (kerst-)stuk afbrengen. Ze neemt alle tijd om haar klant te adviseren, duikt af en toe onder de toonbank om een mooi lint uit te zoeken en beantwoordt op de speaker (ook erg Italiaans!) tussendoor telefoontjes. Wij wachten rustig af; piano, piano; het is Italië. Maar ineens verschijnt daar la madre, ver in de tachtig, maar duidelijk vief genoeg om dochterlief te assisteren. Ze wenkt enthousiast naar ons en wij overhandigen haar de door ons uitgezochte Amaryllisbol. Een passend cadeau, denken wij, want de buren waar het voor bestemd is, gebruiken alleen natuurlijke producten (dus kerstukken met plastic ballen of een enorme kersttaart met ongezonde ingrediënten zijn bij hen niet aan het juiste adres). De Amaryllisbol wordt vakkundig door la madre ingepakt in mooi kerstpapier. Dochterlief die heel geconcentreerd bezig leek met het kerststuk voor haar klant, blijkt toch oog te hebben voor wat er naast haar gebeurt. Het resulteert erin dat ze op een moment ‘onze’ Amaryllisbol uit handen van haar moeder neemt met de woorden: “scusami mamma, maar dit zijn Nederlanders en die zijn een veelvoud aan bloemen en groen gewend, dit kan echt niet”. Wij roepen nog “is prachtig zo, niets meer aan doen” maar onze bol is al uitgepakt en verdwijnt langzaam tussen de kersttakken die ze met een lijmpistool aan de bol vastzet. Ze plakt er ook nog dennenappels op en tenslotte spuit ze het inmiddels reusachtige kerststuk in met een alles-behalve-natuurlijke kerstspray! … Sander en ik kijken elkaar aan, we prijzen moeder en dochter uitbundig; “siete artiste” en haasten ons naar het tuincentrum voor bloembolletjes voor de bovenburen. Het kerststuk staat inmiddels op tafel bij onze andere buren.

Met Kerst in zicht, nadert vanzelfsprekend ook het einde van het jaar. Een moment om terug te kijken naar wat er allemaal gebeurd en gerealiseerd is. In januari hadden we gezinsuitbreiding met Berner Sennenpup Noor. Een zoektocht van 1,5 jaar. Nooit eerder wilden we twee honden, maar hier met al die ruimte en ook het feit dat onze Dasti een jaartje ouder wordt (we moeten er niet aan denken om geen hond te hebben) doet ons besluiten om op zoek te gaan naar een pup. En wat een feest is het met die twee. Dasti moest wel even slikken, het was niet meteen liefde op de eerste snuit, maar inmiddels is er niets zo heerlijk als ‘un abbraccio insieme’.

Het mooie seizoen dat al vroeg in april startte met (terugkerende) gasten en ook met een komen en gaan van familie en vrienden. Het is geweldig om deze mooie, bijzondere plek met anderen te mogen delen en iedereen zo zichtbaar te zien genieten van wat is.

Heel blij zijn we dat we dit jaar eindelijk met de verbouwing van de Rustico kunnen beginnen en vanaf volgende jaar als volwaardig derde vakantiewoning aan ons assortiment kunnen toevoegen. Drie tot vier man zijn sinds september non-stop aan het werk en met resultaat; het nieuwe dak zit erop, de muren zijn gerestaureerd in piëtra, de loodgieter heeft de nieuwe leidingen aangelegd en ook de elektriciteit is grotendeels gereed. We bevinden ons nu in de afbouwfase: binnen wordt er gestukt en dan, zodra de nieuwe ramen geplaatst zijn, kan er getegeld worden. Het wordt een plaatje en dat in combinatie met die unieke plek op Pian del Nasso; op een heuvel met uitzicht over de omringende velden, belooft de Rustico onze gasten onvergetelijke vakantiemomenten te gaan bezorgen.

We zijn super trots en blij dat we afgelopen maand eindelijk onze nieuwe website, www.piandelnasso.com, hebben kunnen lanceren met meer gebruikersgemak bij het reserveren, een uitgebreide beschrijving en weergave met actuele foto’s van de inrichting van onze vakantiewoningen en veel informatie over de natuur en wat er allemaal op en in de buurt van Pian del Nasso te doen is.

Deze Kerst zijn we samen met onze buren Gino, Carlo en Olga weer uitgenodigd door onze lieve buren Franca & Gianpiero voor een heerlijke kerstlunch. Dat wordt daarna weer dagen vasten. Wij wensen iedereen vanaf Pian del Nasso een heel mooie en gezellige kerst toe en een geweldig nieuw jaar! Tot in 2023!

By |23 december 2022|Categories: Blog|0 Comments

2 oktober 2022

Om ons agriturismo verder te realiseren gaan we in maart op weg om onze, vorige jaar, bestelde lavendel te bewonderen. Er zijn vele wegen die naar Rome leiden en dat geldt blijkbaar ook voor onze tuinkwekerij. De prachtige, door onze navigatie aangegeven, route met magnifieke vergezichten gaat ineens over van een behoorlijke ‘abbastanza‘ geplaveide weg in een soortement van bospad vol kraters en keien waar onze auto maar net overheen kan rijden en, ter bevordering van het survival-gehalte, gaat de weg fascinerend steil omlaag. Omkeren op dit smalle bospad is onmogelijk. Het doet me realiseren dat, had ik me destijds op de Titanic bevonden, ik waarschijnlijk als eerste in een reddingssloep was gesprongen, want ik bevind me ineens, a-sociaal genoeg, buiten de auto en ga merkbaar te voet verder, terwijl ik Sander ondertussen gewoon in z’n eentje laat doorploeteren. Het is dan ook alleen dankzij hem en zijn zeer goede stuurmanskunst dat hij en de auto na een half uur! kreukloos de gewone weg bereiken. En ja, zo’n avontuur is ook de charme van Italie!

Bij de kwekerij in Camerana horen we dat onze lavendelplantjes niet zijn aangeslagen. Het betekent dit jaar geen zicht op wuivende lavendelvelden. De reis is, però, niet voor niets; we kunnen wel een variëteit aan mooie bomen en struiken aanschaffen. De uitspraak van mijn opa “morgen weet je waar het goed voor is” blijkt maar weer als deze zomer een van de droogste en heetste zomers in eeuwen is en eenderde deel van onze wel-geplante lavendel het niet overleeft (stel dat we wel duizenden lavendel hadden geplant…), terwijl van de nieuw-aangeplante bomen ze het, op 1 na, allemaal redden. Ze vertonen, net als de oudere bomen, zelfs een overdadige dracht aan bloemen en fruit. De lavendel die de zomer wel overleeft, levert gelukkigerwijs in verhouding veel op. Na al het knip- en plukwerk houden we nog twee ruime houten manden over met lavendel. De manden zijn aan de onderkant van gaas, zodat de geplukte lavendel goed kan drogen alvorens ik ze straks in zakjes doe. Tijdens de terugreis vanaf de lavendelkwekerij blijkt er overigens (wederom op advies van de navigatie) ineens een hele geciviliseerde route vanaf de kwekerij te bestaan, gewoon simpel over comfortabele geasfalteerde wegen en ook met mooie vergezichten.

Dankzij hulp van goede vriend Leo lukt het Sander alle nieuwe bomen en struiken in april in de grond te zetten. Het is ongelooflijk leuk om te zien wat een aantrekkingskracht de nieuwe aanplant heeft op vogels en vlinders. In de tuin rondom ons huis is het, door de vele extra schuilplaatsen, een grote happy gathering geworden van kwikstaartjes, mezen, roodborstjes en af en toe horen we zelfs musjes. Volgens onze vriend Hans van Oosterhout, de bekende vlinderaar en vogelaar, is de grote verscheidenheid aan vlinders en insecten per lavendel op Pian del Nasso uniek. Natuurlijk horen we het vrolijke gezoem van de bijen en zien we vlinders op-en-neer fladderen. Maar welke inwoners die parallele wereld huisvest en voedt is ons onbekend. Speciaal voor de natuurliefhebbers onder ons heeft Hans een beschrijving en fotocollectie gemaakt (een paar zie je hieronder), die straks terug te vinden is op onze nieuwe website. Een aantal foto’s is uitgebracht op canvasdoek en hangen nu in onze vakantiehuizen. En nog leuker: de afbeeldingen zijn hier ook ‘live’ in de tuin te bewonderen.

In juni start de verbouwing van onze Rustico! Met hier en daar wat oponthoud door kleine ‘dettagli‘ zoals een vergunning die toch niet helemaal rond blijkt en ‘Ferragosto‘ de vakantiemaand in Italie, waardoor alle werk stil ligt, is sinds september de verbouwing in volle gang. Komende week komt het nieuwe dak erop en hopen we geheel volgens Nederlandse traditie ‘Pannenbier’ te vieren zodra het hoogste punt wordt bereikt. Het heeft bij tijd en wijle iets van onze verbouwing destijds van ons huis in de Kerkstraat in Baarn (vrienden en familie herinneren het zich vast nog). Er bleef alleen een voorgevel staan en Sander en zijn vader bikte duizenden bakstenen af zodat ze, compleet met snijvoeg, weer een huis uit 1860 waardig werden en dat is ook zoals het nu met de Rustico gaat. Het is afgebroken tot aan de gevel, en nu wordt het in de oude luister hersteld door het stuc eraf te bikken en te herstellen in ‘piètra‘. Wij zeggen: “wordt vervolgd” en “keep you posted”!

In het najaar breekt ook de tijd van de beroemde ‘tartufo‘ aan! Om Pian del Nasso treffen we dan ook heel wat scharrelende truffelzoekers met hond aan. Kijken ze eerst nog wat verschrikt als ze ons met honden aan zien komen wandelen (de concurrentie is hier letterlijk moordend), gaat het al snel over op enige meewarrigheid omdat die van ons dan wel een grote aaibaarheidsfactor bezitten, maar bar weinig speurinstinct (lees: leg een stukje worst voor hun neus en ze hebben niets in de gaten. Ze doen het ook heel goed in de auto van NL naar IT met een zak hondenvoer naast zich. Verder dan het gebruik als kussen voor hun hoofd gaat het niet). Van ons dus weinig concurrentie te vrezen.

Ter ere van de truffel vinden in de regio veel culinaire feesten plaats. Zo is er het jaarlijkse ‘La Festa del Tartufo di Millesimo’. In het centrum van het mooie stadje Millesimo, ook bekend van Ristorante Pantarei Cucina (daar waren we van de zomer overigens met met Sander zijn ouders, die ons heel bijzonder weer met een bezoek vereerden), worden de straten gevuld met kraampjes met allerlei locale producten met als hoofdthema natuurlijk truffel, maar ook met allerlei andere producten zoals honing, kaas, salami etc. . Natuurlijk mag je overal proeven. Het is heel gezellig en in de tijd dat Sander en ik hier nog gewoon op vakantie waren in de Mulino kwamen we er altijd! Een aanrader. Aan ons lijstje kunnen we inmiddels nog een een goed restaurant toevoegen: Madonna della neve in Cessole. Het bevindt zich in de bergen met een prachtig uitzicht over de wijnvelden. De keuken is beroemd om de Piemontese keuken, de uitstekende wijnkaart en om de ravioli die geserveerd wordt in linnen servetten; http://www.ristorantemadonnadellaneve.it

By |2 oktober 2022|Categories: Blog|0 Comments

24 december 2021

Met plezier en met trots kijken we terug op het afgelopen jaar. Wat is er veel gebeurd en wat is er al veel gerealiseerd. We hoeven alleen maar te kijken naar onze tuin en de nieuwe bomen, naar ons huis dat, sinds deze week, binnen helemaal af is, naar de Cascina die we dit jaar konden verbouwen en opnieuw inrichten, naar de velden die omgeploegd zijn en klaar liggen om in het voorjaar beplant te worden met lavendel, naar alle ‘normale’ regelzaken, stuk voor stuk een uitdaging in het Italiaans, maar toch maar gelukt, naar de nieuwe vrienden en buren die wij hier hebben mogen leren kennen en ‘verstaan’. Maar vooral en bovenal kijkend naar de vele vrienden en familie die we zichtbaar hebben mogen zien genieten van en op Pian del Nasso, met als grootste verrassing de ouders van Sander.

 

We hadden het nooit durven dromen gezien hun gezondheid gecombineerd met de uitdagende omstandigheden van deze tijd. Maar dankzij de hulp en bereidheid van Sander zijn Oom Bert en tante Miep om ze te brengen, arriveren Joke en Hans in september op Pian del Nasso. Een meer dan bijzonder moment gevolgd door een onvergetelijke tijd. Het in het echt kunnen laten zien en ervaren van Pian del Nasso (onmogelijk via een foto of film), de vele uitstapjes (naar ‘Fabio’ van Ristorante Braia, ‘de dametjes’ van Della Posta, naar Celle Ligure aan de Middelandse zee en lunchen bij Pitosfore en het bezoeken van omliggende stadjes) het was voor alle partijen genieten. En arriveerde Hans met wandelstok, al snel wierp hij die van zich af om – alsof het de normaalste zaak van de wereld was – met mij en Dasti het veld over te wandelen naar de rivier. Op een gegeven moment was Hans zelfs zoek toen hij, bleek achteraf, op ontdekkingstocht was naar de Rustico! (op een steile heuvel!). Zo leuk om te zien en om zowel Joke en Hans te zien stralen. Voor herhaling vatbaar, maar dit bezoek kan ons allen niet meer worden afgepakt!

Voor het nieuwe jaar liggen er natuurlijk alweer veel nieuwe plannen op tafel. Het planten van de lavendel in het voorjaar, het lanceren van onze nieuwe website, maar ook de verbouwing van de Rustico en het isoleren van de buitenkant van ons huis. Die plannen liggen er al langer, zijn ietwat vertraagd, niet door ‘Italiaanse toestanden’ maar door het door COVID mondiale gebrek aan materialen, waardoor onze aannemer niet kan beginnen. Maar zoals altijd zal het precies op het juiste moment goed komen, speriamo, dus we houden de moed erin. Wat zou het niettemin fijn zijn als dat eenmaal gereed is, dan kunnen we eindelijk ons huis aan de buitenkant in de verf zetten en het zal ook heel wat graden en ‘pelletzakken’ schelen.

Deze Kerst zitten wij er in elk geval warmpjes bij. Gisteren arriveren hier vier pallets met (bijna 300) zakken voor onze kachel. Natuurlijk hadden we al eerder een voorraad laten aanrukken, met in onze gedachte de strenge winter van vorige jaar, maar onze wellustige kachel kent in dit niet-zo-geweldig-geisoleerde-huis geen grenzen en we zagen onze voorraad per dag slinken. Enfin, zoals altijd, ging het weer precies goed. En volgens Sander word je van deze zakken drie keer warm: als je ze naar de schuur sjouwt, als je ze naar de kachel sjouwt en als ze zich dan finalmente in de kachel bevinden.

Vanaf Pian del Nasso wensen wij iedereen een hele fijne ontspannen Kerst toe en een mooi en gezond 2022!

By |24 december 2021|Categories: Blog|0 Comments

27 september 2021

Deze maand verbleven Marjan en haar man Willem-Jan in onze Mulino. Marjan geeft creatieve schrijfcursussen en -workshops. Zo hebben wij haar ook een paar jaar geleden leren kennen. Haar aanbod om een gastblog over haar ervaringen op Pian del Nasso te schrijven, sloegen wij natuurlijk niet af, want hoe leuk is het om Pian del Nasso te ‘zien’ en te ‘horen’ door de ogen en oren van onze gasten!

Gastblog: een week op Pian del Nasso (Marjan Leunissen, http://www.schrijfcreaties.nl)

Na meer dan anderhalf jaar uitstel door alle Coronamaatbeperkingen gaan we nu echt een week naar Pian del Nasso. Eind mei begon de voorpret al toen we een week huizen gingen kijken in Piemonte. Tijdens een kort bezoek hebben Sander en Corine ons al op hun prachtige landgoed rondgeleid, en daarna konden we helemaal niet meer wachten. De hele zomer hebben we de tijd vooruit gekeken.

Zaterdag

Onze vakantie is woensdag al begonnen met een paar dagen luieren aan het strand van San Remo. Het is al rond vijven als we, na nog even ruim ingeslagen te hebben bij de Superstore van de Conad in Cairo Montenotte op Pian del Nasso arriveren. Na een warm welkom door Sander, Corine en Dasti, installeren we ons in de Mulino. ’s Avonds zien we tijdens het eten onder de ‘portica’ een nieuwsgierige jonge hinde op het veld rondscharrelen. Na het invallen van de schemer, zo rond acht uur, vult de lucht zich al gauw met allerhande natuurgeluiden. Om negen uur is echt donker en vergapen we ons aan een heldere hemel met duizenden sterren. Er is hier totaal geen lichtvervuiling. Met mijn verrekijker ontdek ik tal van sterrenwolken.

Zondag

Door het heerlijke bed en de frisse nacht hebben we heel diep geslapen. De ramen op de slaapkamer kunnen door de horren de hele nacht open blijven; we hebben geen mug gezien. Na het ontbijt besluiten we een rondje over het landgoed te wandelen. Pian del Nasso is zo’n 8 ha groot en bestaat uit velden, die van het voorjaar tot in de vroege zomer kleurrijk versierd zijn met wilde bloemen, waaronder de wilde orchidee, bos, Calanchi ( dat zijn glooiende grijze rotsformaties) en twee beken. Het is deze zomer extreem droog, het heeft al twee maanden niet geregend. De meeste bloemen zijn inmiddels uitgebloeid of niet bestand tegen de droogte. Het gras ligt gemaaid opgerold in grote, nationaal getinte rollen op het land. ’s Middags nemen we een verfrissende duik in het grote zwembad. Na een half uurtje baantjes trekken genieten we van de rust ( we hebben het zwembad voor onszelf) en de warme najaarszon. ’s Avonds eten we weer lekker buiten. Als de contouren van het bos opgaan in het donker horen we de klaaglijke roep van de bosuilen.

Maandag

Alweer een prachtige, heldere dag met zon . Vandaag willen we een wandeling gaan maken in het Natuurpark Piana Crixia. We starten bij het ‘busstation’ een kilometer lopen vanaf Pian del Nasso en kiezen voor route 4 met een lengte van bijna vier kilometer. Algauw zijn we blij dat we niet voor route 5 ( bijna acht km) hebben gekozen want in die vier kilometer overbruggen we ruim 150 meter hoogteverschil. Maar de beloning is groot: halverwege hebben we de mooiste vergezichten over het park. Ik kan het niet laten om nog een boodschap in het fijne gruis van de Calanchi te schrijven met mijn gevonden kastanje houten stok.  Tijdens onze wandeling komen we niemand tegen, alleen een nieuwsgierige ezel. ’s Avonds maken we kennis met de zevenslaper, een eekhoornachtige muis, die onder de dakpannen rommelt en zo nu en dan over de balken boven de ‘portica’ loopt om vervolgens in de bomen te springen en in het bos te verdwijnen.

Dinsdag

Omdat we gisteren zo genoten hebben van de pure natuur en de complete rust gaan we nog een wandelroute uitproberen. Dit keer kiezen we route nummer 2 omdat we ook een bezoek willen brengen aan een agriturismo (Verdita) aan de andere kant van het park. In het voorjaar hebben we met de eigenaren gesproken omdat ze het wilden verkopen. Inmiddels is het verkocht (niet aan ons) en zijn we toch een beetje nieuwsgierig om te bekijken wat we ‘misgelopen’ hebben. Het duurt even voor we het beginpunt (dat volgens ons aan de Via Giberta ligt) van deze route vinden. Uiteindelijk parkeren we onze auto maar op de parkeerplaats zo’n 250 meter verderop bij Pontevecchio. Onderweg verdwalen we een paar keer omdat de aanwijzingen niet eenduidig zijn en het pad een klein stukje overlapt met route 1. Met Google maps en een slim horloge komen we na een lange klimpartij van ongeveer 170 hoogte meters toch bij Verdita terecht. Op de terugweg vinden we de route heel gemakkelijk terug en loopt het pad vrijwel de hele tijd naar beneden. Ook vandaag komen we helemaal niemand tegen, wel horen we een groene specht en genieten we nogmaals van het uitzicht op het prachtige heuvellandschap, met onder andere de toren van Merana ‘Torre san Fermo’. Weer terug bij de Mulino genieten we van een uitgebreide lunch en vallen op de ligbedden in de schaduw in slaap.

’s Avonds rijden we naar ristorante La Braia in Cairo Montenotte en laten we ons verwennen door de bijzondere eigenaar Fabio.  Het eten is fantastisch ( kies vooral het gerecht dat Corine en Sander aanraden op hun lijst) en de huiswijn, een Barbero d’Asti van Ad Maiora (2020), is gevaarlijk lekker. Zeker als je daarna nog door het pikkedonker over kronkelige weggetjes (SP9 en de SP33) terug gaat rijden, zoals wij. Je kunt namelijk ook over de ‘snelweg’ SP29 naar Pian del Nasso rijden. Maar dan zie je niet wat wij onderweg zien: zes reeën en een wilde boskat!

Woensdag 

Vandaag gaan we naar Loazzolo om onze favoriete rode wijn ‘Le Grive’ te kopen bij de biologische wijnboerderij Forteto della Luja. Dit idyllische plekje ligt op zo’n drie kwartier rijden van Pian del Nasso waarbij je de laatste tien minuten (vanaf Bubbio) over een heel smal kronkelig weggetje rijdt waarbij je na iedere bocht weer een compleet ander uitzicht hebt. Forteto della Luja heeft een WWF predicaat gekregen omdat er maar liefst 21 soorten wilde orchideeën tussen de wijnranken bloeien. Een zeldzaam fenomeen én een teken dat de grond waarop de wijnranken groeien van uitzonderlijk goede kwaliteit is. Na het inladen van twee dozen wijn vervolgen we onze weg naar Alba, een klein karakteristiek stadje 33 kilometer naar het westen. Onderweg stuiten we op een net aangereden das die midden op de weg ligt. Bij nadere inspectie blijkt hij al dood te zijn en om te voorkomen dat hij nogmaals wordt overreden slepen we hem naar de berm. Hij is indrukwekkend groot en zwaar! Ik heb nog nooit een das van zo dichtbij gezien, laat staan aangeraakt. Een beetje bedrukt rijden we verder. In Alba is het rustig op straat, het is lunchtijd en de meeste winkels gaan hier tussen twaalf en half vier dicht. We eten heerlijk op het grote plein: ravioli met zwarte truffel! Als ik naar het toilet loop, kom ik langs een indrukwekkende wijnverzameling, Le Grive ligt er ook tussen. Goede tent, denk ik.

Donderdag

Omdat Pian del Nasso op een klein uurtje van het strand ligt, besluiten we nog een dagje zee mee te pakken. Het zou de beste dag van de week worden, maar het is om tien uur nog steeds een beetje bewolkt. We rijden naar Savona om een paar kilometer ten zuiden daarvan bij Albissola Marina een plekje op het strand te zoeken. Je kunt hier gemakkelijk parkeren voor weinig geld en loopt zo het strand op met allerlei strandtenten met bedjes en voorzieningen. De zee is hier vrij snel diep, dus je kunt er heerlijk zwemmen. We besluiten een bedje te huren bij Mirage Beach Club, met een zwembad, restaurant en gelegenheid om te douchen. We schrikken wel een beetje van de prijs: €50 voor twee bedjes…. In San Remo lagen we voor €15 de hele dag op het strand! De eigenaar zegt dat het overal even duur is. Dat zal wel, denken we bij onszelf, maar we hebben geen zin om verder te zoeken. ’s Middags gaan we het stadje Savona in om nog wat lekkere dingen te kopen om mee naar huis te nemen. Het valt ons op dat de mentaliteit in deze stad anders is dan op het platteland van Ligurië en Piemonte waar we de Italianen bijzonder vriendelijk en toegankelijk vinden. Ook de winkeltjes vallen ons wat tegen dus we rijden snel weer terug naar ons groene paradijsje in Piana Crixia. ’s Avonds proberen we met de app ‘Birdwatch’ de vogels die we horen te determineren, maar dat valt nog niet mee met al die vrolijk tsjirpende krekels op de achtergrond. Wel komt er een reetje op bezoek die een paar meter van onze ‘portica’ in het beekje aan een boompje knabbelt.

Vrijdag

Onze laatste dag voor vertrek! Via de eigenaresse van Verdita hebben we het telefoonnummer van de beste truffelzoeker van de regio gekregen: Roberto Milani. Met hem gaan we vandaag op truffeljacht. De regio staat erom bekend dat er veel (goede!) witte en zwarte truffels te vinden zijn (ook op Pian del Nasso). Door de droogte en warme zomer is er weinig kans om wat te vinden, vertelt Roberto, maar dat weerhoudt ons er niet van om toch met hem, zijn dochter en twee truffelhonden op pad te gaan. We vertrekken vanuit Merana, op ongeveer 10 minuten rijden van Pian del Nasso, en wandelen anderhalf uur door de velden en bossen. Twee keer vinden de honden een truffel. Zwarte in ons geval, die door de weersomstandigheden helaas niet geschikt zijn voor consumptie. Het vinden van truffels is echt een momentum, legt Roberto uit. Alles moet kloppen: vocht, wind en lokale omstandigheden (zoals bepaalde boomsoorten bij elkaar en de samenstelling van de grond). Soms zijn ze maar een paar minuten te ruiken voor te honden en moet je dus precies op het juiste moment op de juiste plek zijn. Dit leidt ertoe dat er een enorme concurrentie is onder truffeljagers en dat een aantal van hen er regelmatig middenin de nacht op uit gaat op zoek naar geheime locaties waarvan ze vermoeden dat er truffels te vinden zijn. De beste tijd om naar truffels te zoeken start begin oktober.

 

Zaterdag

Met spijt in ons hart pakken we de auto in om huiswaarts te gaan. Uitgezwaaid door Sander en Corine rijden we op advies van Sander door de grote Sint Bernard tunnel/pas (via Aosta) naar Zwitserland in plaats van door de Gotthard tunnel om vervolgens door Duitsland naar Nederland te gaan. Een prachtige en superrustige route dwars door de alpen. Hebben we ook deze laatste dag toch nog een vakantiegevoel!

Marjan Leunissen

By |27 september 2021|Categories: Blog|0 Comments

31 augustus 2021

In juni is de verbouwing van de Cascina gereed. Geheel volgens ‘ik-vertrek-stijl’ zijn we een dag voor aankomst van de eerste gasten nog bezig met uitpakken en inrichten. Het terras voor de Cascina ziet eruit als een ontplofte bouwplaats om over binnen maar te zwijgen, maar die avond is het dan toch echt af. Stiekem zijn we wel een beetje trots op het eindresultaat.

De zomer zoeft voorbij. Het is een komen en gaan van vrienden en familie. De ‘schade’ van vorige jaar wordt aan alle kanten ingehaald. Dit jaar zijn mijn zus Nanny en haar man Peter speciaal naar Italië gekomen om mijn verjaardag mee te vieren. Tot het laatst was het niet helemaal zeker of het zou lukken met alle reisrestricties! Zo blij dat het uiteindelijk lukt: het mooiste verjaardagscadeau ever. En onze Nadia heeft als verrassing al haar kinderen bij elkaar getrommeld om me in het Italiaans toe te zingen. Hoe lief! Ze trakteren ons op een overheerlijke taart van Cristian Zippo, deze voorheen eigenaar van ristorante Regina uit Spigno Monferrato, bakt tegenwoordig bijzonder smaakvolle taarten, die je kunt bestellen en aan huis laten bezorgen. Een aanrader!

Het is geweldig om Pian del Nasso en de omgeving aan familie, vrienden en bekenden te kunnen laten zien. En dankzij hun bezoek ontdekken we steeds meer en genieten we extra van wat de omgeving ons te bieden heeft. Er wordt samen heel wat gegeten, gekookt en gewandeld. Hoe leuk om tijdens de wandeling – als we niet al te hard praten – over-de-straat-stekende geiten, grazende herten, waggelende wilde zwijnen, wegschietende vossen en dassen te spotten. Een hele periode – nog tot in juli – kunnen we in de avond genieten van een schouwspel aan dansende vuurvliegjes. En als het laatste vuurvliegje gedoofd is, van de prachtige sterrenhemel. Er wordt door onze gasten heel wat afgefietst, hardgelopen, gezwommen, gevaren en leuke stadjes afgeslenterd. Het leuke aan Pian del Nasso is dat alles relatief dichtbij is: oneindig uitgestrekte natuur, de Middellandse zee, de Alpen, maar ook plaatsen als Turijn, Genua, Cinque Terre en Monaco.

We ontvangen bericht van de Coldiretti dat Sander officieel ingeschreven is als boer, waardoor wij ons agriturismo verder kunnen opstarten. Hierdoor krijgen we ook een IVA (BTW-) nummer en kunnen we eindelijk onderdeel worden van het Italiaanse ziekenzorgstelsel, de Asl2. Dat is niet onbelangrijk, het betekent namelijk ook dat we, na 1,5 jaar, eindelijk een huisarts hebben hier in Italië. Nou konden we for-the-time-being aan blijven kloppen bij onze geweldige huisarts Fleur in Baarn, maar in deze tijd met periodes van lock-down, is een huisarts om de hoek toch wel zo praktisch. Weer een beetje meer ingeburgerd.

De natuur op Pian del Nasso is toe aan vocht. Daar waar in Nederland terecht gesnakt wordt naar zonnewarmte en minder regen, snakken we hier juist naar water. We kunnen ons niet herinneren dat we deze droogte eerder meegemaakt hebben, op een van onze vakantie na, toen het gras bij de Mulino ook deze warme gele kleur had. En we mogen niet eens klagen. Want op nog geen 15 kilometer hier vandaan zijn er dorpjes waar heel veel schade is door waterstromen door overmatige regen of door grote hagelstenen en geheel in het zuiden van Italië zijn de temperaturen nog veel extremer waardoor er bosbranden woedden. De laatste paar dagen is het gelukkig wat koeler, waardoor we het idee hebben dat de natuur iets herstelt dankzij de dauw die wat langer zijn uitwerking heeft nu het niet direct verdampt. Maar de natuur heeft gewoon chronisch watertekort, groeit nagenoeg niet (we hoeven niet en kunnen ook niet maaien), toont al herfsttinten en ons arme gras lijkt op een versleten tapijt met rafels. Onze nieuwe aanplant lijdt er gelukkig niet echt onder, omdat we die sowieso het eerste jaar elke dag handmatig van water (moeten) voorzien. De lavendel, lagerstroemia en portulaca gedijen zelfs erg goed, net als onze gasten die de zon natuurlijk meer dan heerlijk vinden. Maar wat zouden wij blij zijn met een paar dagen gewone regen: ‘speriamo‘!.

Mede dankzij de hulp van vriend Leo, die hier samen met zoon Sepp weer een paar weken in de Rustico vertoeft, lukt het Sander om de hal met het enorme hoge plafond en de serre af te schilderen. Hierdoor is ons huis nu van binnen zo goed als klaar. De komende periode gaan we ons richten op het land dat voorbewerkt moet worden voor de aanplant van lavendel in het voorjaar, de verbouwing van onder andere de Rustico en het isoleren en schilderen van de buitenkant van ons huis. To be continued!

 

By |31 augustus 2021|Categories: Blog|0 Comments

12 juni 2021

Naar aanleiding van mijn vorige blog ontving ik een hoop reacties of het nou uiteindelijk nog gelukt is met de bosmaaier? Nou het is gelukt! Het duurde wel enkele dagen voordat ik de moed weer opgevat had, maar toen ging het zowaar in een keer goed. En het effect is enorm. De borders zijn helemaal strak en ik gifgroen. Lange tijd heb ik gedacht dat er hier in de buurt wel heel veel bijenvolken moesten zijn, aangezien ik overal imkers zag… Ik weet nu dat er speciale pakken zijn die je onder hét tuigje doet ter bescherming van gezicht en ledenmaten.

Tot nu toe zijn ‘Italiaanse toestanden’ ons vrijwel bespaard gebleven, maar onze timmerman Luigi maakt dat meer dan goed. Een jaar geleden presteerde hij het al om bijzonder lang te doen over het terugplaatsen van onze deuren in huis, waardoor wij wel eindelijk onze verhuiswagen konden laten komen, maar nog heel lang zonder deuren in huis leefden (wat op zich te doen was). Het had natuurlijk enig belletje bij ons moeten doen rinkelen, maar omdat hij zich enorm verontschuldigde en een ‘sconto’ beloofde bij de volgende bestelling, trapten wij er toch in. Zo kreeg hij de opdracht onze (bestaande!) deuren in de nieuw-te- bouwen serre te plaatsen. De verbouwing van de serre zelf ging dankzij onze aannemer van een leien dakje en was binnen de kortste keren deur-plaats-fertig. Let wel! e.e.a. onder instructie van Luigi, die ook de kozijnen maakten, waar de serre omheen gebouwd werd. Vervolgens presteerde Luigi om maandenlang de boel te stagneren en kwam hij meer dan 6 keer terug om alles opnieuw op te meten. Elke keer als hij appte, dachten wij nu komt hij de deuren plaatsen, maar nee, dat was dus om alles nog een keer op te meten. We werden er zowel wat moedeloos als lacherig van. Zo ook de aannemer die inmiddels op meerdere locaties last had van de vertragende meet-acties van Luigi. Wij hoorden ze al met termen als ‘Pinokkio‘ gooien. Maar afgelopen week krijgen we het verlossende bericht dat Luigi de serre komt dichtmaken. Het is uiteindelijk niet Luigi die arriveert (achteraf begrijpen we waarom), maar zijn broer en neef (overigens echt hele serieuze en deskundige mensen) en eenmaal sul posto constateren zij, je geloof het niet, dat de kozijnen te groot zijn voor de deuren. Vervolgens spreken ze de nu al historisch zin uit “wie heeft het opgemeten”? En wij: “Nou, ehh, Luigi”. Je ziet naar lucht happende bewegingen en vervolgens piept zijn broer, “maar wie heeft de kozijnen gemaakt”. “Nou”, zeggen wij, “ook Luigi”……. Het duurt enige tijd voordat dit nieuws is ingedaald, maar dan volgt er druk overleg in rap Italiaans. De oplossing die ze voorstellen is het plaatsen van bredere latten over de kozijnen, zodat de deuren toch passend gemaakt kunnen worden. Het verdient in meerdere opzichten geen schoonheidsprijs. Maar wat een geluk bij een ongeluk: volgend jaar wordt ons huis geïsoleerd en dan moeten deze enkelglas deuren vervangen worden door nieuwe. Jullie begrijpen alleen wel dat wij deze nieuwe deuren niet bij ‘Pinokkio‘ gaan bestellen. In-the-meantime genieten we van het mooie uitzicht, deuren of geen deuren!

Het gazon is strak gemaaid, de krekeltjes zijn terug van weggeweest en blijkbaar ook een van onze katten, want we horen een klagelijk gemiauw. Sander en ik kijken elkaar aan, het zal toch niet?, en vervolgens naar de rand van het zwembad en ja, daar zit – niet veel veranderd, wel iets magerder – een van onze katten! Hoe bijzonder is het dat ze ons, van meer dan 45 kilometer verderop, teruggevonden heeft! Ze heeft duidelijk honger, want ze blijft miauwen. We geven haar meteen te eten, wat ze in een oogwenk naar binnen weet te werken, maar het miauwen blijft. Dan realiseren we ons dat ze natuurlijk de andere kat zoekt. Hoe is dat eigenlijk mogelijk, want die andere kat was echt totaal niet vriendelijk tegen haar. Hoe vaak we haar niet moesten verdedigen als ze ook iets wilde eten, maar de andere kat dat niet toestand en dan gemeen bleef uithalen. Ik krijg er Přiklopil-achtige beelden bij. Dit is duidelijk een vorm van het Stockholm-syndroom. Aandoenlijk is het wel, dat ze zo blijft zoeken. De witte kat was natuurlijk jarenlang haar enige gezelschap. Het enige wat wij kunnen doen is zorgen dat zij ons accepteert als haar nieuwe gezelschap. En wat ons een jaar lang niet lukte, lukt ons nu op de een of andere miraculeuze wijze wel. Binnen een dag eet ze uit onze hand! Een paar dagen later kunnen we haar aaien en krijgen we zelfs kopjes! Hierdoor lukt het nu ook om haar te verzorgen en haar onder andere anti-vlo middel te geven. Inmiddels luistert ze naar de naam Mauw en heeft ze haar eigen mandje onder onze portico. En onze Dasti, die vindt het – nog steeds in afwachting van een tweede hond (er waren geen puppy’s, dus we moeten nog even geduld hebben) – wel zo gezellig. Eind goed, al goed!

 

By |12 juni 2021|Categories: Blog|0 Comments

29 april 2021

Terwijl ik dit blog schrijf is manlief inmiddels 2 weken voor werkzaamheden in Nederland. Oorspronkelijk zou zijn verblijf maar een week zijn, maar door late en incomplete leveringen in NL heeft zijn verblijf een week vertraging opgelopen. Eerlijk gezegd vind zelfs ik, een bij-tijd-en-wijle absoluut alleen-zijn-minnend persoon, dat, zo zonder auto, best een lange tijd. Maar Pian del Nasso houdt me gelukkig meer dan bezig en met een maand boodschappen in huis en lieve buren op loopafstand is het op deze mooie plek natuurlijk best uit te zingen.

Omdat Pian del Nasso in je eentje best veel werk is, heb ik voor deze periode ‘vakantie’ genomen. Mijn mailbox staat dus op autoreply. Ik doe het ook omdat, mocht het internet kuren hebben (en het me niet lukken dat zelf op te lossen), mijn klanten daar in NL geen last van hebben. Het blijkt een goede beslissing, want mijn dagen worden echt opgeslokt door alle (repeterende) werkzaamheden. Zo hebben wij, in tegenstelling tot vorig jaar rond deze tijd, idioot groeizaam weer. Vlak nadat ik de velden gemaaid heb, de kanten geknipt en de borders onkruidvrij gemaakt heb, ziet het er superstrak uit, maar drie dagen later lijkt het of ik weken! niets gedaan heb. De paardenbloemen in het gras zijn in die korte tijd dan alweer op enkelhoogte. Daarnaast slokt ook, zoals in mijn vorige blog beschreven, het water geven van de nieuwe bomen en planten heel wat tijd op. Maar ik bof, want sinds mijn ‘vakantie’ is afgelopen, regent het, wat, naast dat het echt top is voor de natuur, me een enorme tijdwinst oplevert!

 

Een dag nadat Sander is vertrokken arriveren de planten voor onze nieuwe heg. Omdat het warm weer is, vind ik het niet verstandig om ze in potten te laten en ik besluit de heg alvast te planten. Ik besluit me eerst in te lezen op internet. Gewapend met de juiste informatie en twee mini-pollepels voor het spannen van een touwtje om de heg recht te maken, begin ik uiteindelijk aan deze toch wel monsterklus. Ik denk het effe in een uurtje te doen, maar de grond is net boetseerklei en ik kom er met mijn schep nauwelijks door. Het duurt dan ook even voor ik een gleuf van zes meter (50 cm diep) heb weten te delven, maar na wat uurtjes noeste arbeid heb je dan ook wat. En ja, alle planten hebben eerst een waterbad gehad en wat extra zure ‘rododendrons’ grond en nu staan ze toch maar mooi allemaal onderdeel te wezen van mijn eerste zelf geplante heg. Ik ben gewoon een beetje trots! Zo haalt Pian del Nasso nog eens onontdekte talenten in een mens naar boven!

Precies in de periode dat Sander in NL is, kan ik de Mulino klaarmaken voor onze eerste gast van het seizoen. Voor zijn vertrek heeft Sander gelukkig alvast de verwarming bijgevuld, de WIFI aangezet en hier en daar wat verf bijgewerkt. Het klaarmaken van de huisjes voor het seizoen is natuurlijk nieuw voor ons, maar de reeks werkzaamheden zijn voor ons meer dan vanzelfsprekend. Het begint al bij het goed afsluiten van het huis voor de winter. Aan het einde van het seizoen is de Mulino extra goed schoongemaakt en vervolgens zijn alle meubels afgedekt met lakens en of plastic. Nu bij het opstarten van het seizoen wordt de Mulino eerst grondig schoongemaakt (denk ook aan de balken, de plafonds, de ramen binnen en buiten) en daarna worden pas de lakens van de meubels verwijderd. Omdat het laatste ook weer stof veroorzaakt, wordt daarna opnieuw schoongemaakt. Dat betekent ook dat alle meubels nagelopen worden. Daarna volgt alle keukenapparatuur, deze wordt schoongemaakt en indien relevant (vb. Nespresso-apparaat) ontkalkt. Tenslotte wordt alle keukengerei afgewassen. De bomen en struiken in de tuin van de Mulino zijn een paar weken geleden al gesnoeid, nieuwe struiken en lavendel zijn geplant, de tuinmeubelen zijn buitengezet. De Mulino is klaar voor het seizoen en nu pas gereed om klaargemaakt te worden voor de eerste gast. Dat betekent o.a. de bedden opmaken, het linnengoed klaarleggen, het terras netjes maken, tuinmeubelen schoonmaken en het gras maaien.

Voor het snoeiwerk heeft Sander een elektrische bosmaaier voor me achtergelaten. Het is er een met een soort parachute-tuig wat je aantrekt en waar de bosmaaier aan vast geklikt kan worden, zodat het minder zwaar is. Maar ik ben hopeloos in dat soort dingen en ietwat visueel beperkt. Als ik routine heb en niet meer hoef te kijken hoe iets aangetrokken moet worden, vastgegespt en aangezet dan gaat het prima. Maar dit is de eerste keer… Ik bestudeer het tuigje en doe een poging om het aan te trekken. Ik stoei wat met de gesp en dan met een klik zit ie muurvast en het tuig binnenstebuiten blijkbaar. Ik krijg de gesp daarna met geen mogelijkheid meer los. Dan maar zo denk ik. Ik klik alsnog de bosmaaier er aan vast, die nu links hangt in plaats van rechts zoals het eigenlijk bedoeld is en wandel naar de plaats delict: een border bij de Cascina. Sander heeft van te voren uitgelegd hoe ik het apparaat kan starten, wat alleen lukt, ter extra veiligheid, door twee knoppen in ieder handvat tegelijk in te drukken. Ik druk keurig alle knoppen in en er gebeurt tot mijn vreugde helemaal niets! Ik kijk of er misschien nog ergens een extra aan knop zit, maar die zie ik niet. Ik merk dat ik graag even wil zitten, maar dat gaat niet met dat ding. Ik verzamel moed en begin pogingen te ondernemen om het hele apparaat weer los te klikken en het tuigje uit te krijgen. Na een kwartier lukt het, ik heb niets gedaan in de tuin, maar wel merkbaar vocht verbrand. Ik app Sander dat ik geprobeerd heb te maaien met het apparaat, daarbij keurig vier knoppen heb ingedrukt, maar dat hij het echt niet doet en vraag of het kan dat het apparaat misschien niet opgeladen is? Sander appt terug: wat gek!? Ik heb voor vertrek speciaal twee volledig opgeladen batterijen neergelegd op de tafel in de schuur. Ik kijk in de schuur ze liggen inderdaad op de tafel. Uhm, … een typisch gevalletje van of je steekt de stekker erin!

 

By |29 april 2021|Categories: Blog|0 Comments

30 maart 2021

Op 11 maart zijn we hier een jaar! Een moment om stil bij te staan. Ongelooflijk hoe het jaar omgevlogen is en dat in deze Covid-tijd waarin wij zo’n beetje alle tijd met z’n tweeën doorgebracht hebben en nagenoeg al onze vrienden en familie lange tijd niet hebben gezien. Maar iedere keer weer realiseren we ons wat een fijne plek Pian del Nasso is en hoe bijzonder het is dat wij ons hier, ondanks alles, thuis voelen. Hoe spannend was het een jaar geleden of we Italië wel in mochten en of de overdracht op 16 maart wel door kon gaan. En de opluchting die we voelden toen de koop, weliswaar met plastic handschoentjes aan, beklonken was. En wat een onverwacht feest het was toen we bij het verlaten van de notaris in het pand ernaast een traiteur aantroffen die gewoon open was. Jongens, wat zijn we ons toen te buiten gegaan. Tassen vol heerlijke verse Italiaanse gerechten sleurden we mee naar onze! Mulino. En nu zijn we een jaar verder, het is weer code rood, maar … (want de codes wisselen hier gezellig per week) een paar dagen ervoor is het nog code oranje en we besluiten, op dat moment, omdat het kan, alvast 1 jaar PDN te vieren met een etentje buiten de deur!

Het is best een uitdaging al die verbouwingen tegelijk en we hebben ook nog ons gewone werk voor NL. En we willen zo veel! Want op onze lijst staat ook het renoveren van de voortuin. We willen nieuw grind laten storten en dat betekent dat we in gestolen uurtjes, tussen de bedrijven door, beginnen met het verwijderen van het onkruid. Half maart arriveert ons grind in twee vrachtwagens en samen verdelen Sander en ik de berg van 16m3 over de voortuin. Het ziet er mooi uit, maar nu valt des te meer op dat de schuttingen ook wel een likje verf kunnen gebruiken en omdat ik aan zo’n schutting niet zoveel verkeerd kan doen, mag! ik ook mee schilderen. Het is niet mijn grootste talent, vooral omdat ik geen diepte kan schatten, maar nu op zo’n groot oppervlakte gaat het best goed en ik merk dat ik er erg ZEN van word (dat had ik eerder moeten weten). Maarre…. we zijn er nog niet, want alle borders in de voortuin moeten ook nog leeggehaald worden, want binnenkort arriveren onze nieuwe bomen en planten.

En daar zijn ze dan! Afgelopen week, een jaar later dan gepland – en daarom des te meer welkom – arriveren de nieuwe bomen en struiken voor Pian del Nasso: peren-, abrikozen-, amandel-, appel-, kersen-, pruimenbomen, Laurier, Viburnum, Lavendel, Grand Flora, Magnolia, Buddleja, Lagostroemia, Oregano, Salie, Rozemarijn, een Acer en nog veel meer. We kunnen niet wachten om ze te gaan planten!

Zaterdag en zondag zijn we met hulp van Nadia en haar gezin de hele dag aan het planten. Gelukkig dat Nadia zo briljant is om een vriend te regelen met een kleine graafmachine, dat blijkt namelijk geen overbodige luxe met overal enorme keien in de grond. Na afloop zegt Nadia stellig dat het ons nooit in een weekend gelukt zou zijn, ook niet in een week, als we de graver er niet bij hadden gehad. En dat is absoluut ‘vero‘ (waar). Naarmate het weekend vordert, verschijnen er steeds meer vrolijke kruinen op het terrein. Zo leuk om de verandering te zien die de nieuwe bomen teweeg brengen. Omdat de bomen nog moeten wortelen, moeten we ze wel voorlopig iedere dag water geven. Dat betekent, bij gebrek aan een pozzo (waterput), dat Sander en ik alle bomen die niet bij het huis staan, handmatig met een gietertje besprenkelen. Sommige bomen staan op een steile heuvel, dus dat betekent ook wat extra klimmen. Het geeft ons in elk geval weer wat te doen. En ze hebben het echt nodig, want het weer is hier inmiddels (net als in Nederland) echt heerlijk zomers warm met temperaturen van 24 graden! Terwijl ik dit blog aan het schrijven ben, ontvangen we een whatsapp berichtje van onze buren: of wij het gezellig vinden om op Paasdag bij hun te komen lunchen… Hoe onverwachts gezellig (we dachten het hele paasweekend aan het klussen te zijn) en terugdenkend aan de heerlijkheden die we met kerst voorgeschoteld kregen, verheugen we ons op wat komen gaat!

Vanuit Italië wensen we iedereen Buona Pasqua!

By |30 maart 2021|Categories: Blog|0 Comments
Ga naar de bovenkant