Blog

Al vroeg dit jaar ontvangen wij een uitnodiging van onze buren Olga en Carlo uit Lodisio om ‘la festa della donna‘ op 8 maart, oftewel nationale vrouwendag, te vieren met een lunch bij ristorante ‘Da Rosina’. Het is een zeer populair restaurant onder de Italianen en dat betekent dat je, zeker als het een feestdag betreft, ruim van te voren moet reserveren. We voelen ons natuurlijk zeer vereerd en hoe gezellig: onze naaste buren Franca en Giampiero zijn ook van de partij.

In Italië maken ze van deze dag echt iets speciaals. Vrouwen krijgen takjes Mimosa, de felgele bloemetjes, als blijk van waardering en vriendschap. De keuze voor juist deze bloemetjes heeft een praktische oorsprong: Mimosa bloeit precies in deze periode in de natuur. ln Italië staan ze symbool voor kracht en solidariteit tussen vrouwen. Tijdens de lunch tovert Carlo een takje Mimosa tevoorschijn voor ieder van zijn vrouwelijke tafelgasten met een rode roos voor zijn vrouw Olga en een roze roos voor Franca en mijzelf. How thoughtful en bovenal hoe hoffelijk! Bijzonder om onderdeel te mogen uitmaken van deze mooie traditie.

Op 11 maart is het precies zes jaar geleden dat we in Italië op Pian del Nasso aankwamen voor een nieuw leven. Tijden de reis was er niemand op de weg; de dag ervoor was Italië op slot gegaan in verband met het Coronavirus. Tot aan de grens waren we niet zeker of we Italie in konden komen, maar dankzij een schriftelijke verklaring ‘dichiarazione‘ van onze makelaar, waarin uitgelegd werd dat ons huis in Nederland verkocht hadden en op weg waren naar ons nieuwe huis in Italië, werden we doorgelaten. Zoveel uitdagingen en zoveel bereikt in die zes jaren. Dankbaar dat we op deze mooie plek mogen wonen, dankbaar voor de lieve nieuwe vrienden, buurtjes en gasten die wij in de afgelopen jaren mochten ontvangen. Velen zijn inmiddels ook verliefd op Pian del Nasso; ook dit jaar staan we weer voor een mooi seizoen met vele terugkomers en zelfs al boekingen voor 2027. Een feestje waard!

Na de extreme regenval van bijna een jaar geleden is het eindelijk zover en wordt er hier hard gewerkt om overgang van onze rivier bij de Mulino weer te kunnen gebruiken. De rivieren waren groot en breed geworden, maar de rivierbeding was ook ruim een meter lager komen te liggen. Om naar de overkant te komen moest je jezelf in een soortement van ravijn laten zakken, naar de overkant waden en dan aan de overkant omhoog klauteren. Niet te doen dus en met een tractor was al helemaal niet meer mogelijk. Maar vandaag wordt er hard gewerkt op Pian del Nasso om de overkant weer bereikbaar te maken. Hoe heerlijk voor ons en onze gasten om straks ook weer over die velden te kunnen wandelen! ‘Non vedo l’ore!’ oftewel we kunnen niet wachten!

Komend weekend is het Pasen! Dat vieren we dit jaar weer met een uitgebreide lunch bij onze buren. Wij wensen iedereen vanaf Pian del Nasso een heel zonnig Paasweekend toe! Buona Pasqua!

Als we vanochtend de gordijnen opendoen, worden we verrast door een witte wereld. Na twee jaar nagenoeg geen sneeuwvlok te hebben gezien, is Pian del Nasso weer bedekt door een laag sneeuw. Wat een sprookje!

Nog in een recent verleden was de omgeving in de wintermaanden bedekt door metershoge sneeuw! Pas in de afgelopen decennia is de sneeuwval in de winter afgenomen. Maar deze dagen hebben we in elk geval mooi in the pocket!

Wegens overactieve kippen (je begrijpt het niet met dit koude weer) voelt buurvrouw Franca zich genoodzaakt kilo’s verse pasta te maken. ‘Lucky as we are’ krijgen wij daar ook een deel van met daarnaast, hoe kan het ook anders, een lading verse eieren. Tja, wat doe je dan? Dan maak je maar spaghetti carbonara! En Sander kan dat, ook volgens de Italianen, errug goed! Wat een crime: wonen op het Italiaanse platteland.

Medio februari bezoeken we Traversa 1816 in het nabij gelegen Spigno Monferrato voor een wijnproeverij. Het wijnhuis is al generaties lang, sinds de 19e eeuw, in handen van de familie Traversa. Op dit moment wordt het wijnhuis door de jonge generatie, de broers Sebastiano en Edoardo, gerund. Traversa ligt op een heuvel met prachtig uitzicht over de omringende wijnvelden.

Die velden bestaan, zo laten we ons vertellen, uit een verscheidenheid aan grondsoorten waaronder kalk, klei en zand (oftewel ’terroir-diversiteit’). Die diversiteit is een van de redenen waarom wijnen uit Piemonte zo gewaardeerd worden. Tijdens de heerlijke proeverij proeven we dan ook niet alleen de verschillende druiven, maar ook een ’touch’ van het landschap in ons glas. Absoluut een aanrader voor wijnliefhebbers die onze regio bezoeken.

Paardenliefhebbers kunnen hier ook terecht. In de naastgelegen manege Scuderia Daleramo (ook in handen van de familie Traversa) kunnen zij – op aanvraag – paardrijtochten maken onder begeleiding door de wijnvelden en de natuur.

Sinds we verhuisd zijn naar Italië hebben we Sander zijn verjaardag nog niet echt gevierd. Tijd om hem in het zonnetje te zetten! Zo is er een klein verrassingsetentje met onze Italiaanse familie en vrienden bij Ristorante La Braia. Het restaurant gerund door Fabio & Marina in Cairo Montenotte is een van Sander zijn favorieten.

De onovertroffen Marina maakt speciaal een van haar overheerlijke zelfgemaakte toetjes: haar beroemde chocoladetaart. Echt om je vingers bij af te likken!

Op Sander zijn verjaardag zelf, 25 januari, doen we het nog eens dunnetjes over met onze lieve buurtjes die speciaal voor Sander een taart hebben laten maken en meegenomen naar het restaurant.

In Italië is dat heel gebruikelijk; gasten brengen hun eigen taart mee omdat ze die graag willen personaliseren of omdat ze die bij voorkeur bij een vertrouwde banketbakker ‘pasticcere’ halen. Soms vraagt een restaurant een kleine bijdrage: de ‘servizio torta‘. Dat kost dan een paar euro per persoon voor het serveren, de bordjes en het bestek. Veel vaker echter wordt het gewoon als onderdeel van de service beschouwd! De taart is ‘molto buono’ .

Na deze calorierijke maanden is het maar goed dat het tijd is om het seizoen voor te bereiden. De komende maanden zullen weer heel wat lichaamswerk opleveren! Helemaal dankzij onze plannen voor een nieuwe keuken in de Cascina; wat extra gesjouw en breekwerk betekent.

Eentje van ons wordt er in elk geval erg moe van!

Het is december en hoog tijd om kerstcadeaus in te slaan voor familie en vrienden in Italië en in Nederland.

Een prachtige stad om te bezoeken, zeker rond Kerst, is Cuneo. Deze oude stad aan de voet van de Alpen is in die periode werkelijk sprookjesachtig versierd.

Een ander leuk stadje, iets dichterbij, is Millesimo. Hier wordt ieder jaar een gezellige kerstmarkt gehouden. Heerlijk om door de straatjes te slenteren, langs de kraampjes te struinen en even binnen te lopen bij de lokale winkeltjes.

Wij houden het dit jaar bij Millesimo. Na onze uitgebreide, en gelukkig meer dan geslaagde, zoektocht strijken we neer voor de lunch bij ristorante Pantarei Cucina (je moet tenslotte het nuttige met het aangename verenigen).

Dit jaar vieren we Kerst in Nederland. Medio december vertrekken we, maar niet voordat we onze buren Giampiero en Franco ervan verzekerd hebben dat we echt op tijd terug zijn voor Oud & Nieuw oftewel ‘Capodanno’ ! Dat wordt weer met teveel kilo’s erbij het nieuwe jaar in! Maar hoe gezellig allemaal!

Wij wensen iedereen Buon Natale e Felice Anno Nuovo!

Terwijl eind september in Nederland nog druk gedebatteerd en campagne gevoerd wordt, brengen wij onze stem al uit! Stemmen door Nederlanders-woonachtig-in-het-buitenland kan heel gemakkelijk. Wel moet je je eerst registreren als kiezer buiten Nederland via www.nederlandwereldwijd.nl. Vervolgens ontvang je het verkiezingsjaar automatisch bericht dat je briefstembewijs onderweg is. Medio september ontvangen wij de briefstembewijzen per post en vervolgens een link per mail voor het uitprinten van de kandidatenlijst en stembiljet. De laatste is inmiddels ingevuld en wel per post onderweg naar Den Haag. Voor 29 oktober moet deze door het briefstembureau ontvangen zijn!

Begin oktober zit ons seizoen erop en zwaaien we onze laatste gasten uitzwaaien. Heel dankbaar voor alle lieve kleine en grote gasten die we dit jaar (opnieuw) op Pian del Nasso mochten verwelkomen.

De primeur was wel het bruidspaar dat we in juli hun honeymoon op Pian del Nasso kwamen doorbrengen. Nog niet eerder vonden zoveel hondenbaasjes de weg naar Pian del Nasso. Een van de hoogtepunten was het weerzien met Berner Sennen Nuncio. Vorig jaar bleek hij ziek bij aankomst en een operatie noodzakelijk, waardoor hij zijn hele vakantie op Pian del Nasso moest revalideren. Hoe fijn dat hij en zijn baasjes dit jaar gelukkig wel volop van hun vakantie konden genieten. En zo leuk Noor en Nuncio samen te zien rennen en spelen!

Nog niet eerder ontvingen we zó vroeg in het seizoen al nieuwe reserveringen voor het nieuwe jaar. Toen we hier in 2020 kwamen, begonnen we met niets. Hoe dankbaar zijn we om te zien dat steeds meer gasten, net als wij, betoverd raken door deze bijzondere plek.

Het seizoen is ten einde, maar het werk op Pian del Nasso is nog niet gedaan. Alle huizen krijgen hun winterbehandeling: elk huis wordt zorgvuldig schoongemaakt, gecontroleerd en toegedekt om het koude winterseizoen zo optimaal mogelijk door te komen. Daarnaast zorgt Sander jaarlijks, volgens eeuwenoud lokaal gebruik, dat de originele watergeulen op het terrein en langs de weg schoon zijn, zodat bij regen het water de gewenste route kan blijven volgen. Dat laatste is ook ter voorkoming van ‘frane‘ oftewel aardverschuivingen. Ook de tuin wordt voorbereid om de kou te doorstaan en het zwembad wordt toegedekt. Daarnaast liggen daar ook nog de bossen lavendel te wachten om gerist te worden….

Het rissen schiet niet heel erg op met Noor op schoot, maar het is wel gezellig. Ondertussen bedenk ik me hoeveel plezier lavendel geeft. Eerst zijn het de bijen, hommels en vlinders die er maandenlang hun profijt uit halen (terwijl de gasten ondertussen kunnen genieten van de fijne lavendellucht in de tuin en bij het zwembad). En dan – na het oogsten, drogen en rissen – zorgt de lavendel in de zakjes nog jarenlang voor een heerlijk aroma. Mocht de lavendelgeur op een gegeven moment wat minder zijn, dan hoef je alleen maar in het zakje te knijpen en dan geurt het weer als vanouds!

Op dit moment is het prachtig nazomerweer, de bladeren beginnen steeds meer herfstkleuren te vertonen en dankzij o.a. de oranjebloesem, de bloesem in de olijfwilgen en kruiden in het gras ruikt het heerlijk! Ook de vlinders, bijen en hommels zijn er blij mee; met deze nectar kunnen ze nog wel even voort. Er wordt al met al nog steeds heel wat afgefladderd en gezoemd om ons heen. Daarnaast worden we al een paar dagen getrakteerd op het ‘geschreeuw’ van een everzwijn die blijkbaar op liefdespad is (hoewel het meer klinkt alsof ie op oorlogspad is). Het geluid is indrukwekkend en had ik zelf, op het bekende geknor na, nog niet eerder gehoord. En ‘as we speak’ ‘hoor ik in de verte een ree ‘blaffen’, wat ook als muziek in de oren klinkt! Wat boffen we toch dat op deze mooie plek mogen wonen!

Het is augustus en de hoogste tijd om onze lavendel te oogsten! De afgeknipte lavendelaren krijgen een plekje in ons ‘pizzahuisje’ om te drogen. Over een paar weken kunnen we gaan rissen, zodat we straks, aan het begin van het nieuwe seizoen weer lavendelzakjes kunnen vullen voor onze gasten.

Dit jaar hebben we voor het eerst abrikozen en appels van onze zelf geplante bomen. Hoe leuk dat al dat al dat gieteren in de hete periodes in de eerste drie jaar na het planten niet voor niets is geweest en nu z’n vruchten afwerpt!

De maand juni is heerlijk met mooie zonnige dagen en die fijne koele nachten. De natuur bloeit en groeit. De velden en bermen staan vol bloemen (wat een heerlijke geuren) en ondertussen horen we het gekabbel van onze riviertjes, het gefluit van alle vogels, waaronder de nachtegaal!, en het gekwaak van de kikkers. Hoe idyllisch wil je het hebben!

Medio juni vieren we Corine haar verjaardag bij een van haar favoriete restaurants ‘Della Posta’ in Olmo Gentile. Ook krijgen we deze maand bezoek van vrienden en familie uit Nederland. Het is kortom een fijne maand!

Maar eind juni is er ineens in heel Europa, en helaas ook hier, sprake van een ongebruikelijke hitte voor de tijd van het jaar! Daarmee valt de groei van ons gras valt volledig stil. Uiteraard ontvangen wij precies dan een verlossend telefoontje van de monteur: onze zitmaaier is volledig gerepareerd en ze komen hem die middag brengen! Wat een fantastische timing!

In maart is het tijd om onze zitmaaier van stal te halen! Wat een vertrouwd geluid na al die wintermaanden. Helaas eindigt het geronk vrijwel direct met een enorme klap. Vastgelopen op een kei; met dank natuurlijk aan het gewroet van de enthousiaste wilde zwijnen. De maaier rijdt nog, maar daar is ook alles mee gezegd; in maaistand maakt ie zo’n enorm schrapend metaalachtig geluid dat we beseffen dat reparatie de enige optie is. En zo komt het dat we lijdzaam moeten toezien hoe onze steun en toeverlaat wordt afgevoerd op een aanhanger precies in de meest intense groeiperiode van het jaar! Het betekent piano, piano alles maaien met de handmaaier (en dat dus twee keer per week!). Wij hoeven in elk geval niet naar de sportschool voor een work-out en we komen zeker aan 10.000 stappen. Gelukkig hebben we nu wel de tractor die uitkomst biedt bij het maaien van de wandelpaden in de grote velden.

In de nacht van 16 op 17 april krijgen we in de Bormida Vallei met een enorme hoosbui te maken die enkele uren aanhoudt. Het gevolg is dat de rivieren in de omliggende dorpen buiten hun oevers treden en dat onze riviertjes ineens 4x zo hoog en 4x zo breed zijn. Natuurlijk horen we in de nacht wel dat het hard regent, maar we hebben werkelijk geen idee van de hoeveelheid en de ernst. Gelukkig is er op Pian del Nasso niets aan de hand behalve dat we ineens kolkende rivieren hebben, maar vb. Piana Crixia, Dego en Cairo Montenotte zijn afgesloten door ondergelopen wegen, tunnels, omgevallen bomen.

Bij een valwind zo’n twee jaar geleden is een van onze favoriete bomen omgevallen. Het is hele grote boom die op wonderbaarlijke wijze de val heeft overleefd en zijn leven liggend voortzet, maar wel over de rivier heen. Dat is natuurlijk niet echt handig, omdat bij extreme regenval de kans bestaat dat er rommel uit de rivier achter blijft hangen met de kans op overstromingen. We moeten de boom dus in feite weghalen. Maar dat hebben we nog niet over ons hart kunnen verkrijgen. Met de enorme regenval van afgelopen donderdag realiseren we dat we er waarschijnlijk niet aan ontkomen, want als het water weer een beetje gezakt is, zien we dat er zich een enorm muur van hout gevormd heeft tegen de stam van de boom. Dankzij vriend Leo en wederom onze tractor lukt het Sander om in een aantal dagen al het hout uit de rivier te vissen, zodat bij een volgende regenhoos er in elk geval geen overstroming ontstaat.

Iedereen die op Pian del Nasso is geweest, weet dat hier weinig verkeer langskomt. In de winter en de voorseizoenen is dat helemaal sporadisch. Het kan gerust urenlang duren voordat er weer iets gemotoriseerd langsrijdt. Tel daarbij op het fenomeen zeldzame vuursalamander plus de zelden zichtbare smaragdhagedis en dan vragen we ons toch serieus af “hoe dan?!” als we een aantal keer in de ochtend een platgereden vuursalamander en smaragdhagedis op de weg aantreffen! Wie het weet mag het zeggen! In onderstaande situatie hebben we dan weer weinig fantasie nodig om het ons wel te kunnen voorstellen (de naaktslak heeft het overigens overleefd, omdat we hem natuurlijk veilig naar de overkant hebben gebracht).